തീർച്ചയായും, ആവശ്യപ്പെട്ട വിഷയത്തിൽ ഒരു വിദഗ്ദ്ധ പത്രപ്രവർത്തകന്റെ ശൈലിയിൽ തയ്യാറാക്കിയ ലേഖനം താഴെ നൽകുന്നു.
അവന്റെ കൈ ഇനി പൊങ്ങരുത്; വെട്ടി മുറിക്കുവാണേൽ പരസ്യമായിട്ട് വേണം ചെയ്യാൻ | അർഹത
സമൂഹത്തിൽ രോഷവും ഭയവും ഒരുപോലെ ഉണർത്തുന്ന ഒരു വാചകമാണിത്. ഒരു തെറ്റ് ചെയ്തവന്റെ കൈ ഇനി ഉയരാതിരിക്കാൻ അത് പരസ്യമായി വെട്ടിമാറ്റണം എന്ന ആശയം കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ പലർക്കും ഉൾക്കൊള്ളാൻ പ്രയാസമാണ്. എന്നാൽ ഈ പ്രയോഗത്തിന്റെ വേരുകൾ എവിടെയാണ്? ഇതൊരു സാങ്കൽപ്പികമായ ക്രൂരതയാണോ അതോ ചരിത്രപരമായ നിയമസംഹിതകളിൽ ഇതിന് അടിസ്ഥാനമുണ്ടോ? ഈ വിഷയത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം വസ്തുതകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പരിശോധിക്കാം.
ചരിത്രത്തിലെ കടുത്ത ശിക്ഷാനീതികൾ
“കണ്ണിന് കണ്ണ്, പല്ലിന് പല്ല്” എന്നതുപോലുള്ള ശിക്ഷാരീതികളെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇത്തരം കഠിനമായ ശാരീരിക ശിക്ഷകൾക്ക് സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്ന പുരാതന നിയമസംഹിതകളിലേക്കാണ് ഈ വാചകം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ബൈബിളിലെ പഴയ നിയമത്തിലും മറ്റ് പുരാതന നിയമങ്ങളിലും കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ തടയുന്നതിനായി കടുത്ത ശിക്ഷകൾ നിർദ്ദേശിച്ചിരുന്നു.
ഇത്തരം ശിക്ഷകൾ പരസ്യമായി നടപ്പാക്കുന്നതിന് പിന്നിൽ വ്യക്തമായ ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു: മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരു പാഠം നൽകുക. ഒരു കുറ്റവാളിക്ക് ലഭിക്കുന്ന ശിക്ഷ സമൂഹം നേരിൽ കാണുമ്പോൾ, സമാനമായ തെറ്റുകൾ ചെയ്യാൻ മറ്റുള്ളവർ ഭയപ്പെടും എന്ന ചിന്തയായിരുന്നു ഇതിന് അടിസ്ഥാനം. ശിക്ഷ എന്നത് വ്യക്തിയെ മാത്രം ലക്ഷ്യം വെച്ചുള്ളതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സാമൂഹിക നിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കുന്നതിന്റെ ഭവിഷ്യത്തുകൾ എല്ലാവരെയും ബോധ്യപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു മാർഗം കൂടിയായിരുന്നു.
നിയമസംഹിതകളിലെ യാഥാർത്ഥ്യം എന്ത്?
കൈ വെട്ടിമാറ്റുന്ന ശിക്ഷയെക്കുറിച്ച് പഴയ നിയമത്തിൽ പരാമർശമുണ്ട്. ആവർത്തനപുസ്തകം 25:11-12 ഭാഗത്ത്, പുരുഷന്മാർ തമ്മിലുള്ള വഴക്കിൽ ഒരു സ്ത്രീ അന്യായമായി ഇടപെട്ടാൽ അവളുടെ കൈ വെട്ടിക്കളയണമെന്ന് പറയുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, ഈ ശിക്ഷ പരസ്യമായി ചെയ്യണമെന്ന് അവിടെ വ്യക്തമാക്കുന്നില്ല. ശിക്ഷയുടെ കാഠിന്യത്തിനാണ് ഊന്നൽ, അത് നടപ്പാക്കുന്ന രീതിക്കല്ല.
“വെട്ടി മുറിക്കുവാണേൽ പരസ്യമായിട്ട് വേണം ചെയ്യാൻ” എന്ന ആശയം ചില നിയമ പാരമ്പര്യങ്ങളിലും വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലും നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു മനോഭാവത്തെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട മതഗ്രന്ഥത്തിലോ നിയമസംഹിതയിലോ ഇത്തരമൊരു നിബന്ധന അക്ഷരംപ്രതി രേഖപ്പെടുത്തിയതായി കണ്ടെത്താൻ പ്രയാസമാണ്. പലപ്പോഴും, നിയമങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങളും പ്രാദേശിക ആചാരങ്ങളുമാണ് ഇത്തരം ശിക്ഷാരീതികൾക്ക് രൂപം നൽകിയത്. അതിനാൽ, ഇതൊരു സാർവത്രിക നിയമമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു പ്രത്യേക കാഴ്ചപ്പാടായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാം.
പരസ്യശിക്ഷ: ലക്ഷ്യവും യാഥാർത്ഥ്യവും
പരസ്യശിക്ഷ എന്ന ആശയത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ തടയുക എന്നതായിരുന്നു. ശിക്ഷയുടെ കാഠിന്യം കണ്ട് ജനങ്ങൾ നിയമം അനുസരിക്കാൻ പ്രേരിതരാകുമെന്ന് ഭരണാധികാരികളും നിയമജ്ഞരും കരുതി. കൈ വെട്ടുക, ചാട്ടവാറടിക്കുക, കല്ലെറിഞ്ഞു കൊല്ലുക തുടങ്ങിയ ശിക്ഷകൾ പരസ്യമായി നടപ്പാക്കുന്നത് സമൂഹത്തിൽ നിയമത്തോടുള്ള ഭയം സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു.
എന്നാൽ, ഇത്തരം ശിക്ഷകൾ എപ്പോഴും ഫലപ്രദമായിരുന്നോ എന്ന കാര്യത്തിൽ ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ തർക്കങ്ങളുണ്ട്. ഒരുവശത്ത്, അത് സാമൂഹിക അച്ചടക്കം നിലനിർത്താൻ സഹായിച്ചുവെന്ന് വാദിക്കുന്നവരുണ്ട്. മറുവശത്ത്, ഇത്തരം ക്രൂരതകൾ സമൂഹത്തിന്റെ മനുഷ്യത്വത്തെ ഇല്ലാതാക്കുമെന്നും പ്രതികാര മനോഭാവം വളർത്തുമെന്നും വാദങ്ങളുയർന്നു.
ആധുനിക നിയമവും മനുഷ്യത്വവും
ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലം എന്തുതന്നെയായാലും, ആധുനിക ലോകത്ത് ഇത്തരം ശിക്ഷാരീതികൾക്ക് യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല. ഇന്ന്, ലോകമെമ്പാടുമുള്ള നിയമവ്യവസ്ഥകളും മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകളും ശാരീരികമായ ശിക്ഷകളെ പൂർണ്ണമായും തള്ളിക്കളയുന്നു. ഒരു വ്യക്തിയുടെ ശരീരം അംഗഭംഗം വരുത്തുന്നത് ക്രൂരവും മനുഷ്യത്വരഹിതവുമായ പ്രവൃത്തിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.
ആധുനിക നിയമസംഹിതകൾ ശിക്ഷയെക്കാൾ കുറ്റവാളിയുടെ മാനസാന്തരത്തിനും പുനരധിവാസത്തിനുമാണ് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്. തടവുശിക്ഷയുടെ ലക്ഷ്യം പോലും വ്യക്തിയെ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് മാറ്റിനിർത്തുന്നതിനൊപ്പം സ്വഭാവത്തിൽ മാറ്റം വരുത്തി മെച്ചപ്പെട്ട മനുഷ്യനായി തിരികെ കൊണ്ടുവരുക എന്നതാണ്. “അവന്റെ കൈ വെട്ടിമാറ്റണം” എന്ന ചിന്ത, കാലഹരണപ്പെട്ടതും മനുഷ്യത്വവിരുദ്ധവുമായ ഒരു നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ മാത്രമാണ്. ഇന്നത്തെ സമൂഹം വ്യക്തിയുടെ അന്തസ്സും അവകാശങ്ങളും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ നിയമപാതയിലാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്.
